,, Tego dnia mama skakała z wysokiej skały w kremowych majtkach i z rozpuszczonymi włosami. Nigdy wcześniej jej takiej nie widziałem.”

2 # Pierwsze części Muminków powstawały tuż po ostatniej wojnie światowej; pełno w nich błąkających się po okolicy stworzeń szukających nowego domu lub zaadoptowanych przez rodzinę Muminków – tak jak to ma miejsce w kraju, który część terytorium i ludności. Mamy też tajemnego pochodzenie kometę nad Doliną Muminków. Gwiazda z warkoczem pojawia się na niebie w czasie kiedy jeden kraj dopiero co był odkrył bombę atomową, a drugi -sąsiadujący zresztą z Finlandią – zamierzał odkryć swoją. Kometa, która rozżarza niebo czerwoną łuną to metafora zagrożenia z innego, obcego Muminkom świata. Chronią się przed nią w jaskini, a wejście zakrywają kocem, który powstrzymuje promieniowanie. W kolejnej części mamy nowy kataklizm – tsunami i wielką powódź. Tym razem rodzina znajduje schronienie w pływającym teatrze.

Wniosek z lektury – przed zagładą uratują nas natura i sztuka.

3 # Tymczasem Dolina Muminków, ta w parku na Skarpie, ta z dmuchanymi pontonami na stawie ma się otworzyć. Za niecały tydzień. Na inauguracji zagrają cwaniaki-warszawiaki

4 # Marcel wytropił za to Muminki w innym letnim miejscu, zwanym w skrócie UFO, na miejskim kiermaszu z rękodziełem. Dopadł tam do pluszaków o nieokreślonym kształcie, a zapytany, co to takiego jest, odrzekł: Paszczak, Ryjek, Muminek… On ma w ogóle talent to nazywania świata. Parę dni temu odwiedził pasące się nieopodal kozy i spontanicznie ochrzcił imionami swoich terapeutów

5 # Synek ostatnio opowiedział nam też swój sen. Śniła mu się Szamanka (wielki kudłaty pies Nataniela). I drzewa.

6 # Björk zaś uwalnia w świat nową muzykę. Znalazłem niedawno w sieci jej stare wideo z początków jej solowej kariery. Słaba jakość obrazu dodaje mu nieco retro stylu

Björk ma podczas tego występu 26 albo 27 lat czyli mniej więcej tyle co my teraz. Inne kultowe muzyczne osobistości –- nie pociągnęły już dużo dłużej (Morrison, Joplin, Cobain), albo weszły w bezpieczną fazę odcinania kuponów od wcześniejszych sukcesów. Za to Bjork choć już tutaj prezentuje się rewelacyjnie to właściwie jeszcze jest tu w mainstreamie i dopiero ma rozwinąć skrzydła. Dopiero Następne lata przyniosą niepowtarzalny styl, fikuśne stroje, kompozycje bezzwrotkowe i bezrefrenowe, teledyski nie z tej ziemi, instrumenty z nieba rodem.

Może jest tak, że dotarliśmy do takiego punktu jak ona tutaj w Glastonbury. Kiedyś sobie myślałem, że człowiek najpierw zdobywa mentalny kapitał , a potem już bazuje na swojej wiedzy; że w pewnym wiekuylko już tw dzień chodzi do pracy, wieczorem ogląda TV i trzyma się tego co już ma. Ale po niej widzę, że można iść do przodu, cały czas, konsekwentnie. Nie zadowalać się małą stabilizacją, poszerzać stare horyzonty, albo wymyślać nowe.

Nowy album Biophilia wyjdzie pod koniec wakacji. Ma być częścią bardzo bardzo szeroko zakrojonego projektu łączącego muzykę, koncerty, odświeżoną stronę internetową i aplikacje na smartphone’y, które złożą się na całą galaktykę. Można zerkać, jak się to wszystko rozrasta na Bjork.com

Grzesiek

Taki wyznawcą z pewnością była Tove Jansson, która sprowadziła te urokliwe trolle do naszej rzeczywistości. Pierwsze takie sprowadzenie miało miejsce w jej domowej ubikacji, gdzie na ścianie pod wpływem impulsu narysowała Muminka. My znamy te istoty zasadniczo z trzech źródeł – serii książek autorstwa Tove, animacji szmacianej produkcji polskiej, animacji rysunkowej produkcji japońskiej. Ta ostatnia wersja jest najbardziej niestety najbardziej rozpoznawalna, a przy tym najgorsza z możliwych, jako ze okrutnie spłyca postacie, fabułę i filozofię w niej zamaskowaną. Tymczasem Dolina Muminków to zjawisko literackie wystające poza kadr w jakim mieszczą się zazwyczaj czytadła dla dzieci.

Muminki są niejako spokrewnione z Małym Księciem. Tak jak impulsem do spisania historii złotowłosego chłopca, był bezsens II wojny światowej, którą autor chciał porzucić i zostawić za sobą, tak pierwsze opowiadania z cyklu o Muminkach powstały podczas ataku ZSRR na Finlandię w 1939r i też są antidotum na wojnę. Mały Książę wędruje w kosmosie i po pustyni i łamiąc żelazne reguły czasu i przestrzeni i podobnie Dolina Muminków jest jakiś ukrytym wymiarem świata, niby bliska i podobna, ale nie do końca stąd. Z drugiej strony, większość występujących w książkach postaci istniała naprawdę. (!) Rodzina autorki wyprzedzała swoją epokę, żyjąc w czyś pomiędzy bohemą artystów, a hipisowską komuną. Zamieszkiwali na odludziu, a ich dom był zawsze otwarty i pełen gości, który nie bardzo wiadomo kiedy, stawali się domownikami – zupełnie jak u Muminków. Mój ulubiony Włóczykij był w naszym świecie niedoszłym narzeczonym autorki, a Too-Tiki to jej późniejsza partnerka, z którą zamieszkała na wyspie łudząca podobnej do tej z historii o Tatusiu Muminka i morzu. Sama Tove widziała siebie w tej historii po części jak Muminka – naiwnego i pełnego entuzjazmu – a po części jako Małą Mi, która to miewała tylko dwa nastroje – była albo wesoła, albo zła.

Marcel zna polską animację i ilustrowane powieści, których przez kilka miesięcy słuchał przed zaśnięciem. Zaśnięcie było najgorszym momentem z całego czytania, bo właściwie należało wtedy przestać czytać, a mnie strasznie korciło, co będzie dalej. Każda kolejna odsłona Muminków jest coraz mniej dziecinna i bardziej dojrzała. Ostatnia „Dolina Muminków w Listopadzie” to już właściwie czysty Zen, gdzie „nic” się przez całą powieść nie dzieje, a bohaterowie zajmują się tym, czym wszyscy mogliby się zajmować, gdyby tylko odpuścili sobie nieco z tej krzątaniny zwanej życiem codziennym… Jako człowiek czteroletni, Marcel nie posiada w swoim obrazie świata wyraźnych konturów. To raczej impresjonizm, gdzie plamy zlewają się ze sobą, a rzeczywistość śmiało może przenikać się z fikcją, Muminki mogą wylecieć zza brzóz, a nad rzeką za zakrętem zapewne znajdziemy rozbity namiot Włóczykija. Wszystko jest w nas, dzieje się tak naprawdę w Marcela i naszych głowach. Czasem jako fakt, a czasem na niby – jako symbol.

Dolina Muminków pojawi się jako fakt niebawem w Warszawie przy ulicy Książęcej i pobędzie tam do końca lata. Bosko i pewnei tam zajrzymy. Z tym, że my mamy już jedną taką Dolinę, swoją. Materializuje się nam otoczona brzozami przywoływana przez nam sprzężone z nią myślokształty. Choćby takie : Spacerujemy długo w noc świętojańską, pieczemy w sobotę razem tartę, a w tygodniu kruche ciasteczka, robimy sobie masaże, przytulamy się do drzew, ruszamy na wyprawę do tajemnych leśnych wydm, i obłędnie słuchamy Björk. Aż w końcu odnajdujemy teledysk taki jak ten…

I wtedy wszystko staje się jasne. Wszak imię tej islandzkiej wokalistki – Björk Guðmundsdóttir – oznacza w skandynawskich dialektach właśnie Brzozę.

:)

Grzesiek

„I jeden po drugim napili się wszyscy. Przez długi czas nikt nic nie mówił. Czuli się tak dobrze i silnie, ze przerwie nie mogli tego znieść. A potem zauważyli jeszcze jeden skutek. Od czasu, gdy opuścili wyspę Ramandu, było wciąż za dużo światła,  – słońce było za wielkie(chociaż nie było za gorące), morze zbyt jaskrawe, powietrze zbyt jaśniejące. Teraz owa nadzwyczajna jasność nie zmniejszyła się – jeżeli nie stała się jeszcze większa – ale to już im nie przeszkadzało. Mogli patrzeć prosto w słońce bez mrużenia oczu. Widzieli wiecej światła niż kiedykolwiek przedtem.”

[C.S. Lewis - Opowieści z Narni]

Grzesiek

Tak więc wszystko się pięknie dzieje i toczy, a oczy się wiecznemu stażyście świecą już.  Ale w ogłoszeniu jest jeszcze wymóg, żeby kandydat dostarczył swój pomysł, jak fajnie wydać 100 tys euro na explorerski a zarazem pożyteczny projekt…

Usiadłem. Pomyślałem

I po godzinie wysłałem takaie oto coś:

100tys Euro i od razu otwiera się przede mną furtka podpisana Podróż  Życia. Z tym, ze pieniążki te raczej nie zmieszczą się  w portfelu 1 osoby ( o ile nie zamierza zwiedzać Dubajo-podobnych miejsc) dlatego rozdzieliłbym je na 10 osób i wysłał wszystkie w świat, najlepiej parami, po jednaj na każdy kontynent. Impreza nie służyłaby jednak tylko zabawie i rekreacji, gdyż każda ekipa musiałaby spędzić aktywnie 3-4 miesiące w miejscu docelowym gromadząc materiał pod niezwykłą reportażową relację. Niezwykłą, bo całkiem inną niż doniesienia ze świata, z którymi możemy się zetknąć.  

Tych są  trzy rodzaje: informatory turystyczne / wrażenia z podróży, z których dowiadujemy się jakie kraj ma zabytki, gdzie są najładniejsze plaże i inne osobliwości warte zobaczenia. Newsy prasowe: mówią że w danym kraju wybuchły zamieszki, albo uderzy w niego tajfun, czy wykoleił się pociąg. Podręczniki geograficzne, podzielą dane miejsce na wyżyny, i niziny, oraz powiedzą, ile milionów mieszkańców liczy stolica  gdzie uprawia się pszenicę czy wydobywa cynę. Bardzo niewiele jest informacji o ludziach w innych krajach i o tym, jak wygląda ich życie tam. Powstają na ten temat reportaże i blogi, ale temat ciągle jest bardzo niszowy.  

Dlatego chciałbym tą niszę wyeksploatować wysyłając w odległe kulturowo i przestrzennie miejsca osoby utalentowane, biegłe w kulturoznawstwie, antropologii czy psychologii,  i zdolne opowiedzieć nam o życiu, jakiego nie znamy. Taka opowieść, wydana w wersji książkowej i/lub odcinkowo w gazetach czy telewizji przyczyniłaby się do lepszego zrozumienia świata wśród mieszkańców Polski, i promowania otwartości, tolerancji itd. A uczestników można by wyłonić na drodze konkursu na reportaż plus pomysł gdzie chcieliby się udać i w jakim celu  – działaliby w projekcie na zasadach wolontariatu – czyli organizator funduje podróż i pobyt + sprzęt multimedialny – przy czym mogliby oni poszukać zarobku w miejscu docelowym, co byłoby całkiem wskazane, jako, że cały sens akcji polegałby właśnie na wmieszaniu się w lokalną społeczność i życie jej życiem. 

Jeśli projekt wypali i odniesie medialny sukces, nie powinno być problemów z pozyskaniem sponsorów na kolejne edycje i wokół niego mogłaby nawet powstać jakaś  fundacja czy inny NGO. Sam nie wiem tylko czy chętniej widziałbym siebie w roli organizatora przedsięwzięcia czy uczestnika. Najchętniej wziąłbym 2 etaty :)

Mój pomysł spodobał się. Dostałem zaproszenie na rozmowę. I w tym momencie okazało się,  że praca jest w Krakowie…

Niewykorzystany projekt zawieszam więc w sieci. Być moze będzie użyteczny dla kogoś kiedyś, bć moze dla mnie.

Zawieszam go też, gdyż  okres poszukiwań straconego czasu (tzn lepszej pracy) dobiegł końca. Zwalniam etat na lotnisku, jest do wzięcia od zaraz. Trochę szkoda mi si się robi tego miesca. Widziałem ostanio zdjęcie Crisa Niedenthala z lat 80-tych przedstawiające słynny kierunkowskaz z centum Warszawy. Tam gdzie wyryto „Katowice 250km, Wrocław 300km, Szczecin 500km” itd, ktoś dopisał „RAJ 10km.”. Ten ktoś miał na myśli Okęcie, bo właśnie ono pozwalało najszybciej uwolnić się od koszmaru PRLu. Czy dziś wciąż Lotnisko Chopina (d. OKęcie) jest rajem? Trudno jednoznacznie orzec. W każdym razie zwiedzałem nie dalej jak 5 dni temu bliskie jego oklice i muszę przyznać, że kaina na pólnocny-wschód od „edenu” nabrała rajskich cech ostanio. Na dowód załączam zdjęcia.

Na koniec chciałem powiedzieć, ze lubię za to blogi, ze mozna tworzyć takie wpisy od czapy i nic za to nie grozi ;)

Grzesiek

PS. A pierwsze zdjęcie pochodzi z Irlandii. Kawałek dalej tą drogą jest już koniec Europy. Dalej nic juz nie ma.

Ewentualnie może być też zjazd po spirali w dół Karową.

Albo przeprawa przez Wisłę mostem Świętokrzyskim.

Przeciskanie się pod wiaduktami na Powiślu

No i szukanie skrótów z Mokotowa na Okęcie przez parki i działki.

Wszystko naturalnie z Celem z tyłu na siodełku,  śpiewającym z cicha jakieś swoje melodie. Teraz zdaje mi się to jasne jak słońce na pustyni. Rok temu niebyło to takie oczywiste, ale z inspiracji Kasiowej ruszył projekt pod roboczym tytułem „rower w mieście”. Ja byłem po swojemu sceptyczny. Na dwóch kołach spędziłem wszakże niejedno lato w zamierzchłej, mazurskiej przeszłości. Z tym, że było to penetrowanie jednośladem zakamarków leśnych i odludzi haftowanych zbożem rozmaitem, pozłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem. Rower to był więc taki wiejski środek transportu, co miał wzięcie albo wśród badaczy bezdroży, albo tubylców, których nie stać na bardziej komfortowy transport.

Tymczasem przestrzeń miejska, którą zaludniam od lat kilku , to w moim mniemaniu było królestwo nowoczesności w wydaniu tramwajowym, metrowym, taksówkowym z sygnalizacją świetlną i korkami rozciągającymi się od A do B, gdziekolwiek sobie to B na planie miasta narysuję. Teraz wiem, że to stereotyp kulturowy, narzucony przez panująca w mieście kastę samochodziarzy i wielbicieli technicznych cudów na kiju. Przyjmując go, zgadzasz się na ich grę, wchodzisz na ich planszę, poruszasz ich pionkami. A wyłamiesz się z owego schematu przynosząc swoje figurki i swoje reguły gry. Wyłamiesz się, kiedy przesiądziesz się na rower,

A stanie się tak, ponieważ, jak powiada Lech Janerka,  „rower jest wielce OK, rower to jest świat”. Rzecz ma się podobnie jak z górą lodową, której znad powierzchni wystaje ułamek tego, co skrywają morskie głębie. Z wierzchu dostrzegasz, więc zwykłe jakieś pedałowanie po mieście, głębiej jest cały cały świat. Alternatywna plansza z alter-pionkami. Zupełnie nowa filozofia przestrzeni, czasu. Cały świat.

Podobnie jest z jogą. Joga to nie są tylko ćwiczenia na rozciąganie i kręgosłup, fitness z kardamonem. Tylko świat.

Podobnie wegetarianizm.  Sprawadznie go do wciniania szpinaku i soi to banalne uproszczenie dla niewtajemniczonych. Za nim skrywa się więcej. Więcej życia w życiu. Inny świat.

A ekologia to nie tylko dziki podziw kwiatów i pataszków. To samoograniczanie, inteligentne rozwiązania, świadoma konsumpcja. Świadome życie. Ot co

Podobnie jest też z dziećmi, z naszym Marcelem. „Dzieci” nie tylko niż zarabianie na zabawki, zawożenie do przedszkola, kupowanie ubranek, spacery i zoo. Bo nasz Marcel to coś więcej. Marcel… „to jest świat”!

Grzesiek

PS. I na koniec jeszcze jeden klip rowerowy

Karmazynowy Przypływ

Dzikość Serca

Wrota Percepcji

Skandynawskie Sny

Leśne Duchy

Wesoły Diabełek

Zima Na Wilanowie

Moulin Rouge

Warsaw By Sunset

Wiosna, ach to Ty!

wszystkie Prace wyszły spod  pędzla / kredki Marcela

Grzesiek

PS. Blog zmienił kolor na niebieski, bo obchodzi Światowy Dzień Wiedzy na Temat Autyzmu. TUTAJ małe ifno, skąd to tak.

Jeśli zaglądacie tu czasami, wiecie, że Marcel jest naszym kochanym synkiem. Uwielbia układać puzzle, grać w gry planszowe, malować i liczyć… Na pierwszy rzut oka wydaje się być chłopcem podobnym do stu tysięcy innych czterolatków. Jednak przy bliższym poznaniu okazuje się, że mimo ogromnej potrzeby kontaktu ma duże trudności w interakcjach z innymi.

Kiedy miał trzy latka zdiagnozowano u niego zaburzenia ze spektrum autyzmu- całościowe zaburzenie rozwoju. Marcelek niewiele mówi i zachowuje się czasem w sposób nietypowy…

Wszelkie działania terapeutyczne które podjęliśmy przynoszą rezultaty. Sprawiają, że nasz synek się otwiera… Nieustannie potrzebuje jednak terapii psychologicznej, pedagogicznej, logopedycznej, a także terapii integracji sensorycznej. Marzę też o tym, aby zapisać go na hipoterapię.
Wszystko jest bardzo kosztowne.

Posiadamy subkonto w Fundacji ,,Zdążyć z pomocą’‘. Można przekazać na nasze dziecko 1 % podatku. Pod spodem załączony jest obrazek z instrukcją, jak w prosty sposób to zrobić wypełniając PIT. Fundacja ofiarowuje fundusze tylko po przedstawieniu przez nas faktur , które obejmują koszty terapii, leków, wizyt lekarskich.

BĘDZIEMY BARDZO MOCNO WDZIĘCZNI ZA WSZELKĄ POMOC.

Kasia i Grzesiek

PS. Można też propagować pomaganie Marcelowi przez Facebooka „biorąc udział” albo „lubiąc” nasze wydarzenie:   http://www.facebook.com/event.php?eid=120503041357246

PS 2. Więcej o tym, co dolega Marcelowi i jak sobie z tym radzimy, przeczytacie we wcześniejszych wpisach na tym blogu

Tutaj i tutaj i jeszcze tutaj

I zapewne jeszcze nieraz w przyszłości

Z końcem roku 2010 umyśliłem do tej tradycji wrócić, tyle że już bez wygłupów, zwłaszcza, że zeszłoroczna czasoprzestrzeń obfitowała w nowe trendy, inspiracje i inne takie. Otrzymała z tego względu roboczy tutuł „Odkrycia 2o10″ i zawiera kawałki artystów mniej lub bardziej undergroundowych, w każdym razie wydobytych dla mnie z owego podziemia na światło dzienne w roku minionym.

Płyta jest do ściągnięcia tu: Odkrycia 2o10

Tutaj  pierwsza zajawka [Bat for Lashes]

A tu caluśka tracklista:

01- Beirut – Postcards From italy

02 – Cocorosie – Smokey Taboo

03 – Devendra Banhart – I Feel Like A Child

04 – Bat For Lashes – Sleep Alone

05 – The XX – Islands

06 – Atlas Sound – Shelia

07 – Bonobo – Kong

08 – Guts – And the Living Is Easy

09 – Washed Out – New Theory

10 – Hatifnats – Horses From Shellville

11 – Flunk – Spring to Kingdom Come

12 – Mikromusic – Oddychaj

13 – Yasmin Levy – Halleluja

14 – Devendra Banhart – Wake Up Little Sparrow

15 – Bliss – Breathe

16 – Novika – Strangers

17 – Incarnations – Daj Mi Te Noc

I kolejna zajawka: Devendra

I jeszcze Beirut:

Wyczytałem gdzieśtam, że statystyczny człowiek rozwija się muzycznie do końca studiów, dopóki ma otwarty umysł, dużo czasu i dużo znajomych. Potem to praca, dzieci i wynoszenie śmieci; słucha się więć w kółko przebojów młodości i radiowych hitów. Jeśli to prawda, niniejsza kompilacja stanowi moje szzytowe osiągnięcie w rozoju muzycznym. Miłego inspirowania się :)

[Naturalnie wszystkie kawałki są pirackie, złodziejskie, w sieci wyszabrowane. Ściąganie i posiadanie ich grozi przyspieszeniem rewolucji w muzyce ;)]

Na koniec, sentymentalnie, IncarNations

Grzesiek

Ja. Ty. Mama. Tata. Babcia. Dziadek. Wujek. Ciocia. Dzidzia – Nati. Magda. Pani. Pan.

Piłka. Auto. Samolot. Lampa. Anioł. Stół. Okno. Drzwi. Gra. Maluje. Dom. Patrzy. Mokry. Bajka. Włóczykij. Mysia. Kubuś. Czyta.

A. B. C. D. E. F. G. H. I. J. K. L….

[itd.:bez „R”, ale za to z „Q!”]

Oko. Buzia. Nos. Ucho. Głowa. Włosy. Ręka. Noga. Brzuch. Serce. Pupa.

Żółty. Niebieski. Zielony. Biały. Czarny.

[wymawia: Du-Ty. Nie-. Je-No-Ny. Bab-By. Na-Ny.

zresztą wszystkie prawie słowa wymawia po swojemu]

Kot. Pies (Niki). Małpa. Konik. Żaba. Słoń. Foka. Ryba. Krowa. Koza. Miś. Tygrys.Papuga.Sowa. Kaczka. Gęś. Krokodyl.

Jajko.  Banan. Loda. Kukurydza. Sok. Ser. Dżem. Miód. Pije. Je

Jeden. Dwa. Trzy. Cztery. Pięć. Sześc. Siedem. Osiem. Dziewięć. Dziesięć.

Drzewo. Trawa. Kwiaty. Las. Basen. Woda. Niebo. Chmury. Pociąg. Ciepło. Zimno. Jesień.  Śnieg.  Pada. Bałwan. Choinka.

Dzień. Noc. Spać. Aaa kotki dwa.

[wymawia: Die. No-Ny. Paa. A, Da Koty]

Można by dopisać jeszcze trochę ale grubsza tyle tego jest na dziś . Niby niewiele tego jest, ale rok temu było tylko „i” „tu-tu” oraz „pika-pika”, wobec czego rok 2010 należy zaliczyć do udanych, a w 2011 i związane z nim terapie, rozwijanki i treningi logopedyczne zerkać spokojnie, ufnie. Z pewnym takim optymizmem.

* Kasia + Marcel + Grzesiek